Glued & Screwed #29

Een kamer binnenlopen kan een veelheid aan gevoelens oproepen, zelfs als er niemand aanwezig is. Voorwerpen sieren de ruimte, materialen reflecteren en de echo die tegen de muren weerkaatst, kan ervoor zorgen dat de ruimte afstandelijk of koud aanvoelt. Het zwakste straaltje zonlicht dat door een klein raam naar binnen valt, kan een ruimte juist warm en uitnodigend maken. Dit zijn meetbare en gemakkelijk waarneembare elementen die ons visueel en auditief beïnvloeden. Maar hoe zit het met het verdriet dat iemand net in een slaapkamer heeft ervaren, of het telefoontje van je leven dat een half uur geleden plaatsvond in de lift waar je net bent ingestapt? Wat gebeurt er met een plek die gekenmerkt wordt door intense onrust of trauma? Hoe beïnvloedt dat een kamer, een buurt, een heel land?

In het verlengde van het thema van vorige maand, Haunted Walls, waarin korte films werden vertoond die (politieke) trauma's onderzoeken aan de hand van spoken uit het verleden, heeft wysiwyg de in Den Haag gevestigde kunstenaar en filmmaker Leandros Ntolas (GR) uitgenodigd om mee te werken aan het samenstellen van een programma rond dit thema. Hij zal een live walkthrough geven van zijn videogame Benign Land met behulp van een Xbox-controller, terwijl hij samen met het publiek in de bioscoop zit. Hij leidt ons als het ware door de wereld die hij heeft gecreëerd, terwijl we via metafysische portalen van locatie naar locatie reizen. Daarnaast worden er drie andere prachtige korte films vertoond die elk op hun eigen unieke manier het thema Haunted Walls behandelen.

Benign Land (Ierland, Nederland, 2024) door Andreas Ntolas

Benign Land is een droomachtige verkenning van de geschiedenis van Ierland tijdens de heidense tijd, waarbij specifiek wordt verwezen naar de Troubles in Noord-Ierland. Oorspronkelijk bedacht als een locatiespecifieke installatie, konden bezoekers door middel van een abstract videogame navigeren door de beklijvende visuele interpretaties van deze politiek geladen tijden. Vanavond zal Leandros een live walkthrough presenteren met behulp van een Xbox-controller, waarbij hij ons door de wereld leidt die hij heeft gecreëerd terwijl we door metafysische portalen van locatie naar locatie reizen.

We spawnen midden in een bos en komen terecht in een overweldigende spirituele sfeer die tegelijkertijd beklemmend en prachtig aanvoelt. De game leidt ons door landschappen die zowel prehistorisch als hedendaags lijken, net als in dromen, waar totaal ongerelateerde gebeurtenissen naast elkaar bestaan door de logica van je geest. In de verwarrende omgeving van Benign Land bestaan megalithische monumenten, betonnen wegversperringen en glinsterende portalen in een griezelige harmonie, waardoor spookachtige flitsen van vroeger en nu ontstaan die verwijzen naar een bewogen verleden dat een land heeft gevormd.

The Great mound (mama) (Nederland, 2023, 11') door Katrina Niebergal

Laat je niet misleiden door de prachtige en schilderachtige esthetiek van Katrina Niebergals experimentele korte film The Great mound (mama). De film draait om Silbury Hill, de grootste door mensenhanden gecreëerde prehistorische heuvel in Europa, en benadert de locatie en het speculatieve doel ervan vanuit een spiritueel, feministisch en speels perspectief, zonder daarbij de rigoureuze intentie uit het oog te verliezen.

Katrina "gebruikt de camera als een somatisch instrument, een verlengstuk van belichaamde ervaring, om te onderzoeken hoe herinneringen, rituelen en mythen in een plek zijn gegrift", zoals ze zelf uitlegt. Het resultaat is een delicaat maar intens lichamelijk werk – een werk dat eerder wordt gevoeld dan gezien of weergegeven door middel van visuele middelen. Dit is bewegend beeld in zijn meest pure vorm: een medium dat onderzoek, sensatie en geleefde realiteit kan verweven tot een gelaagde interpretatie. In dit geval belichaamt het op succesvolle en prachtige wijze de essentie van een plek en zijn geschiedenis, zonder deze te vervlakken of te onderbreken.

Thousand Thrashing Arms (Nederland, 2024, 14') door Dina Mimi

Het uitgesproken Thousand Thrashing Arms van Dina Mimi komt duidelijk voort uit een zeer persoonlijke ervaring, ook al is het grotendeels samengesteld uit bestaande teksten en beelden. Met behulp van gevonden beeldmateriaal en gedichten die gaan over overleven, onderdrukking, verzet, geweld en bevrijding, stelt Dina een zeer abstract verhaal samen dat is gebaseerd op een tastbare politieke realiteit.

Als duizend zwaaiende armen, die beelden vasthouden die meer zeggen dan duizend woorden, resoneert de film met een trillende urgentie. Zoals Susan Sontag schreef: "De verbeelding van een ramp wordt krachtiger gemobiliseerd door beelden dan door woorden." De vele subteksten van de film zijn niet eenvoudig te ontrafelen en zullen ongetwijfeld nog lang na de vertoning blijven hangen en nagalmen.

Pave Paradise (Nederland, 2024, 15') door Alcaeus Spyrou

In 2018 kondigde de gemeenteraad van Athene plannen aan om Omonoia te herontwikkelen, het oudste plein van de stad en daarmee een belangrijk aankomstpunt voor migranten. Regisseur Alcaeus Spyrou volgt drie bewoners van de wijk en documenteert het herontwikkelingsproces door hun ogen.

Gewapend met een handcamera legt hij de politiek geladen, geografisch specifieke transformatie vast aan de hand van anekdotes, observatiefilms en persoonlijke getuigenissen. Door verwant en schijnbaar niet-verwant materiaal te combineren, construeert hij een portret dat een uniek perspectief biedt op een situatie die zich ongeveer 2100 km verwijderd van de stad waar we ons nu bevinden afspeelt – en ons er eens te meer aan herinnert hoe lokale veranderingen vaak een weerspiegeling zijn van bredere politieke stromingen.